دربارۀ پدیدارشناسی در معماری | ||
| صفه | ||
| مقاله 2، دوره 21، شماره 1 - شماره پیاپی 52، فروردین 1390، صفحه 19-30 اصل مقاله (199.09 K) | ||
| نوع مقاله: علمی - پژوهشی | ||
| نویسنده | ||
| مصطفی پورعلی* | ||
| کارشناس سازمان میراث فرهنگی، صنایع دستی، و گردشگری | ||
| چکیده | ||
| این نوشتار برآمده از پژوهشی دربارۀ ارتباط میان معماری و پدیدارشناسی است، یعنی همان مکتبی که تأثیر آن بر جریانات هنری امروز، به ویژه معماری پسامدرن، آشکار است. می دانیم که یکی از تأثیرات این مکتب فلسفی در حوزۀ مبانی نظری معماری، باز شدن باب مباحثی در پدیدارشناسی مکان، جایگاه بستر و زمینۀ اثر در طراحی معماری، و همچنین اهمیت یافتن مباحث پدیدارشناسی ذهن و تأثیر آن در نقد آثارِ معماری است. تعلیق پیش فرض های فرهنگی، اجتماعی، عقیدتی، و بیش از همه تأثیرات علم جدید، هدفی است که پدیدارشناسان با دستیابی بدان در جست و جوی تجربه ای بلاواسطه از جهان پیرامونی اند. این تعلیق، که هوسرل از آن به «اپوخه » یاد کرده است، نظر به تفاوت آرای پدیدارشناسان، الزاماً نتایج مشابهی در بر نداشته است. این جدایی در نتیجه و روش را می توان آشکارادر نظرات هوسرل و هایدگر مشاهده کرد. در این پژوهش نیز هدف جست وجوی رگه هایی از تفاوت در رویکردهای اشاره شده در برخوردهای پدیدارشناسانه به معماری است.بدین منظور، در این نوشتار به شرح ارتباط پدیدارشناسی و معماری پرداخته ایم و با تفکیک پدیدارشناسی متأثر از هوسرل و پدیدارشناسی متأثر از هایدگر به تفاوت در رویکردهای پدیدارشناسی به معماری اشاره کرده ایم. در پایان نیز با بازشناسی عنصر شهری « میدان» به تشریح بیشتر موضوع پرداخته ایم. نتیجۀ مطالعه نشان میدهد که رویکرد پدیدارشناسانه به معماری از منظر های دگر اشاره و تأکیدی صرف است بر آن جا بودگی «کارِ معماری » در کنار چیزهای پیرامونی، در حالی که آغاز شناخت پدیداری چون معماری در پدیدارشناسی از منظر هوسرل به ناب آگاهی و تصورات ذهنی از «اثرِ معماری » ختم میشود. | ||
| کلیدواژهها | ||
| پدیدار؛ معماری؛ ناب آگاهی؛ دازاین؛ مکاتب پدیدارشناسی | ||
| عنوان مقاله [English] | ||
| On Phenomenology and Architecture | ||
| نویسندگان [English] | ||
| Mostafa Poorali | ||
| Scientific Board Member, Iranian Cultural Heritage Research Base for Masooleh Historic Town | ||
| چکیده [English] | ||
| This paper reviews the impact of phenomenologist philosophers, Heidegger and Husserl on architecture. The difference in approaches of these two philosophers is clarified and the resulting impact on architectural approaches is explained. An urban element, the square, is then chosen as an example to demonstrate the differences. It is shown that the phenomenology of Heidegger emphasizes the appropriateness of architectural practice amongst surrounding elements, while the phenomenological treatment of architecture by Husserl leads to a pure knowledge and mental images of an architectural monument. | ||
| مراجع | ||
| ||
|
آمار تعداد مشاهده مقاله: 2,659 تعداد دریافت فایل اصل مقاله: 3,406 |
||
