سامانه مدیریت نشریات علمی دانشگاه شهید بهشتی

جوزی, مسیب, ملایوسفی, مجید. (1400). نظام سیاسی عادلانه از دیدگاه ارسطو. , 13(2), 107-125. doi: 10.29252/piaj.2022.211762.0
مسیب جوزی; مجید ملایوسفی. "نظام سیاسی عادلانه از دیدگاه ارسطو". , 13, 2, 1400, 107-125. doi: 10.29252/piaj.2022.211762.0
جوزی, مسیب, ملایوسفی, مجید. (1400). 'نظام سیاسی عادلانه از دیدگاه ارسطو', , 13(2), pp. 107-125. doi: 10.29252/piaj.2022.211762.0
جوزی, مسیب, ملایوسفی, مجید. نظام سیاسی عادلانه از دیدگاه ارسطو. , 1400; 13(2): 107-125. doi: 10.29252/piaj.2022.211762.0

نظام سیاسی عادلانه از دیدگاه ارسطو

رهیافت‌های سیاسی و بین ‌المللی
دوره 13، شماره 2 - شماره پیاپی 68، اسفند 1400، صفحه 107-125    اصل مقاله (365.38 K)
نوع مقاله: علمی - پژوهشی
شناسه دیجیتال (DOI): 10.29252/piaj.2022.211762.0
نویسندگان
مسیب جوزی* 1؛ مجید ملایوسفی2
1دانشجوی دکتری فلسفه و کلام اسلامی، دانشگاه بین المللی امام خمینی
2دانشیار گروه فلسفه و حکمت اسلامی، دانشگاه بین المللی امام خمینی.
چکیده
فضیلت عدالت از مفاهیمی است که در اندیشه­های ارسطو کاربرد فراوانی داشته و در حوزه­های گوناگون از جمله سیاست به کار رفته است. مسأله اصلی او در آنجا، استحقاق و شایستگی جهت حکومت و تقسیم مناصب نظام­های سیاسی و بطور کلی شیوه عادلانه حکومت است. او بدین منظور در کتاب سوم سیاست ابتدا به بررسی و نقد دعاوی نظام­های سیاسی موجود دراین خصوص پرداخته و ادعا می­کند با توجه به هدف ایجاد جامعه که برآوردن منافع مشترک و رساندن شهروندان به شکوفندگی (اودایمونیا) است هیچکدام از این دعاوی به طور مطلق درست نیستند و باید مورد اصلاح واقع شوند. سپس به ترسیم نظام سیاسی مطلوب خود می­پردازد که شامل نظامی است که شهروندان بتوانند در آن به تناوب فرمانروا و فرمانبردار گردند. ما در این مقاله به بررسی و تحلیل دیدگاه ارسطو در این زمینه پرداخته و بیان خواهیم نمود که دیدگاه او می­تواند راه حلی برای تعدیل افراط­گرایی در زمینه عدالت سیاسی و یافتن نظامی کم­عیبتر در این زمینه باشد.
کلیدواژه‌ها
ارسطو؛ عدالت؛ نظام سیاسی؛ فضیلت؛ شایستگی
عنوان مقاله [English]
The Just Political Order in Aristotle
نویسندگان [English]
mosayeb jovzi1؛ majed mollayousefi2
1Imam Khomeini international university (ikiu)
2Imam Khomeini international university (ikiu)
چکیده [English]
Aristotle raises the general question of the just political order by addressing the most common and enduring of political disputes: that is the same as the division of ruling offices. For this, he examines the various political regimes and expresses the objections of those regimes in this regard. The maintenance and provision of the elements of existence and the organization of regime should be the criteria. He also states that the criterion for measuring the rightness and wrongness of these regimes is to provide as much "common advantage" as possible. In his view, the most important feature of the justice of ruler is to offer as much "common advantage" as possible. That is, regime that seek the benefit of rulers are wrong and unjust regime, and that seek the benefit of people are right and just, and then with this feature describe the best political regime and give it The power of the political system. He knows that individuals alternate between ruling and obedience, because that is the only way to attain complete virtue (justice). But in the end he proposes a mixed arrangement in which the best hold the ruling offices while the multitude share in deliberation and judging.
کلیدواژه‌ها [English]
Aristotle Justice, Political Regime, Virtue, Merit
مراجع
منابع

  • ارسطو (1384)، اخلاق نیکوماخس، ترجمه سید ابوالقاسم پور حسینی، تهران، انتشارات سمت.
  • ارسطو (1390)، اخلاق نیکوماخس، ترجمه محمدحسن لطفی، تهران، انتشارات طرح نو.
  • ارسطو (1386)، سیاست، ترجمه حمید عنایت، تهران، انتشارات علمی و فرهنگی
  • مکاینتایر، السیدر (1362)، درپی فضیلت، ترجمه حمید شهریاری و محمد علی شمالی، تهران، انتشارات سمت
  • یگر، ورنر (1392)، ارسطو: مبانی تاریخ تحول اندیشه وی، ترجمه حسین کلباسی اشتری، تهران انتشارات امیر کبیر.
  • Bartlett, Robert C (2001), The Idea of Enlightenment: A Post-mortem Study. Toronto: University of Toronto Press.
  • Bolotin, David (1999), “Aristotle on the Question of Evil.” In Action and Contemplation: Studies in the Moral and Political Thought of Aristotle, edited by Robert C. Bartlett and Susan D. Collins, 159-169. New York: SUNY Press.
  • Bruell, Christopher (2006), “Aristotle on Theory and Practice: Part One.” An unpublished talk delivered at the Ecole des Hautes Etudes en Sciences Sociales in Paris, 1-18.
  • Bywater, Ingram, ed; (1890), Ethica Nicomachea. Oxford: Oxford University Press.
  • Corbett, Ross J (2010), “Aristotelian Kingship and Lockean Prerogative.” In Recovering Reason: Essays in Honor of Thomas L. Pangle, edited by Timothy Bums, 251— Lanham, MD: Lexington Books.
  • Goldberg, Robert (2010), “Civic or Human Virtue in Aristotle’s Politics.” In Recovering Reason: Essays in Honor of Thomas L. Pangle, edited by Timothy Bums, 129— Lanham, MD: Lexington Books.
  • Guthrie, W. K.C (1960), The Greek Philosophers: From Thales to Aristotle, NewYork, Harperprennial.
  • MacIntyre, Alasdair (2006), Ethics and Politics: Selected Essays, Vol. 2. New York: Cambridge University Press.
  • Simpson, Peter L. (1998), A Philosophical Commentary on the Politics of Aristotle. Chapel Hill: University of North Carolina Press.
 

 

آمار
تعداد مشاهده مقاله: 5,808
تعداد دریافت فایل اصل مقاله: 5,143