سامانه مدیریت نشریات علمی دانشگاه شهید بهشتی

نیازپور, امیرحسن. (1404). میان کنش سیاست گذاران جنایی ایران با کانون های وکیلان دادگستری. , 28(2), 117-136. doi: 10.48308/jlr.2024.234599.2670
امیرحسن نیازپور. "میان کنش سیاست گذاران جنایی ایران با کانون های وکیلان دادگستری". , 28, 2, 1404, 117-136. doi: 10.48308/jlr.2024.234599.2670
نیازپور, امیرحسن. (1404). 'میان کنش سیاست گذاران جنایی ایران با کانون های وکیلان دادگستری', , 28(2), pp. 117-136. doi: 10.48308/jlr.2024.234599.2670
نیازپور, امیرحسن. میان کنش سیاست گذاران جنایی ایران با کانون های وکیلان دادگستری. , 1404; 28(2): 117-136. doi: 10.48308/jlr.2024.234599.2670

میان کنش سیاست گذاران جنایی ایران با کانون های وکیلان دادگستری

فصلنامه تحقیقات حقوقی
مقاله 7، دوره 28، شماره 2 - شماره پیاپی 110، 1404، صفحه 117-136    اصل مقاله (687.64 K)
نوع مقاله: مقاله پژوهشی
شناسه دیجیتال (DOI): 10.48308/jlr.2024.234599.2670
نویسنده
امیرحسن نیازپور*
. دانشیار، دانشکده حقوق، دانشگاه شهید بهشتی، تهران، ایران a_niazpour@sbu.ac.ir
چکیده
فرآیند سیاست گذاری جنایی که به تدوین سیاست های مهارکننده بزهکاری با رویکردهای کنش و واکنش مدارانه می انجامد، بر سلسله ای از اصول استوار است. میانوندی نهادهای جامعوی در فرآیند مذکور از برجسته ترین این اصول است. از رهگذر آن سیاست گذاران جنایی باید از ظرفیت های تخصص مدارانه این نهادها در سرتاسر فرآیند یاد شده استفاده نمایند. در این میان، کانون های وکیلان دادگستری از ظرفیت و تخصص ساختاری و کارگزاران کاردان برخوردارند. در نظام حقوقی ایران مشارکت این نهاد در فرآیند سیاست گذاری جنایی با چالش های متعددی روبه روست.نبود هنجارهای مناسب برای بایدی بودن استفاده از کانون وکیلان دادگستری، نبود باورمندی نسبت به توان تخصص مدارانه این نهاد، شناسایی راهبرد دولتی کردن نهاد وکالت، کنش گر نبودن این نهاد در فرآیند سیاست گذاری جنایی، نبود ساختارهای پویا در نهاد مذکور برای سیاست گذاری جنایی و نبود باور در نهادهای دولتی برای استفاده از ظرفیت کانون های وکیلان دادگستری از آن جمله هستند. برای استفاده شایسته از مشارکت و توان این نهاد در فرآیند سیاست گذاری جنایی باید در راستای تدوین سیاست های کلاندر زمینه بهره جستن از ظرفیت کانون های وکیلان دادگستری، پیش بینی هنجارهای باید برای استفاده از ظرفیت کانون های وکیلان دادگستری در فرآیند سیاست گذاری جنایی، هموند نمودن کانون های وکیلان دادگستری در نهادهای سیاست گذار جنایی، راه اندازی کمیسیون سیاست جنایی در کانون های وکیلان دادگستری، باورمند نمودن نهادهای دولتی نسبت به استفاده از ظرفیت نهادهای جامعوی در سیاست گذاری جنایی و تضمین اصل استقلال کانون های وکیلان دادگستری گام برداشت.
کلیدواژه‌ها
سیاست گذاری جنایی؛ کانون وکیلان دادگستری؛ پیشگیری از جرم؛ میانوندی نهادهای جامعوی؛ قانون گذاری
عنوان مقاله [English]
The interaction between Iranian criminal policy makers and Bar lawyers' associations
نویسندگان [English]
Amir Hassan Niazpour
. Associate Professor, Faculty of Law, Shahid Beheshti University, Tehran, Iran a_niazpour@sbu.ac.ir
چکیده [English]
Abstract
Crime is a phenomenon that has a long history in human life and has always been considered one of the most prominent public issues. Accordingly, a solution must be found in the public policy-making process. After all, public policy-making is a process within which actions and reactions related to public issues/challenges are identified in a targeted manner. The public policy-making process is based on a series of principles, of which the government's activism, the use of social institutions, and the knowledge-based nature of policies are of great importance. The principle of using social institutions is one of the most prominent of them. According to this principle, the government must, in addition to using the capacities and facilities of government institutions, also use the power of social institutions in the policy-making process. In the realm of Iranian criminal policy-making, several institutions, especially the Islamic Parliament of I.R.Iran, the judiciary, as well as the executive branch and the Expediency Council, have duties and powers in this regard. Nevertheless, in the criminal policy-making process, it is also necessary to pay attention to the principles of benefiting from social institutions and the knowledge-based nature of policies. The application of these principles by government criminal policy-makers provides the basis for using the capacity of several institutions, of which the Bar Associations are among the most prominent. In this institution, according to the aforementioned legal bill, law graduates, faculty members of law schools, judicial officers, and a number of other people with experience in the field of law can act. This policy, which is foreseen in Article 8 of the aforementioned bill, has given the Bar Associations a wide capacity to play a role in the criminal policy-making process. The interaction between bar associations and criminal policy makers in the field of crime prevention and criminal responses application manner is rooted in a number of fundamental rights. The formulation of a proper criminal policy is one of the most fundamental rights of individuals. Therefore, and in light of the aforementioned right, criminal policy makers must, through a systematic process, anticipate the most effective actions and responses to reduce the number of criminal behaviors. The procedural aspect of this right is reflected in the use of the capacities of government and social institutions, as well as the adoption of a knowledge-based approach. The aforementioned institution, which benefits from lawyers and uses their scientific capacities and expertise within the framework of several commissions such as the Codification and Law Commission or the Legal Affairs Commission, can in principle be effective in identifying public issues as well as the approaches of society and public opinion to the policies adopted. However, the existential aspect of this right concerns how to anticipate actions and responses to control the criminal phenomenon. In this context, criminal policy makers should use the capacity of social institutions to systematically examine crime and identify appropriate methods to reduce it. Among these, the Bar Associations are among the most important institutions that can play a role in understanding and analyzing public opinion regarding adopted and implemented criminal policies, as well as identifying appropriate methods to curb crime and, in fact, in anticipating preventive and counterproductive responses, by having skilled and thinker lawyers. In 1954, a significant legal event occurred through the approval of the bill on the independence of the Bar Association. In light of this, for the first time, the independence of this institution from the judiciary was recognized. Accordingly, the aforementioned associations, which previously had to follow the policies of the judiciary, have acquired a separate position and have found the opportunity to, on the one hand, regulate behaviors that undermine the values ​​of the legal profession, and on the other hand, independently evaluate and make recommendations regarding adopted legal policies, including criminal policies. Accordingly, criminal policymakers should use this institution separately from other institutions related to crime in the process of adopting policies regarding actions and reactions that curb criminal phenomena. This approach, in addition to Article 1 of the aforementioned bill, has been taken into account in Article 69 of the executive regulations of the bill on the independence of the Bar Association, as amended in 2023. Accordingly, lawyers must take an oath to refrain from "...acting on political and personal ideologies, hatred, and revenge..." However, although a number of norms have been foreseen in the Iranian legal system for the participation of this institution in the criminal policy-making process, the use of the power of the aforementioned institution in this field faces numerous challenges. These include the lack of appropriate norms for the necessity of using the Bar Association, the lack of belief in the expertise-oriented power of the Bar Associations, the identification of a strategy for state-owned bar institutions, the lack of active participation of the Bar Associations in the criminal policy-making process, the lack of dynamic structures in the Bar Associations for criminal policy-making, and the lack of belief in government institutions to use the capacity of the Bar Associations. To properly utilize the participation and power of this institution in the criminal policy-making process, steps must be taken to formulate macro policies that will benefit from the capacity of the Bar Associations, anticipate the norms that must be followed for using the capacity of the Bar Associations in the criminal policy-making process, integrate the Bar Associations into criminal policy-making institutions, establish a criminal policy commission in the Bar Associations, convince government institutions to use the capacity of community institutions in criminal policy-making, and ensure the principle of independence of the Bar Associations.
کلیدواژه‌ها [English]
criminal policy, association of justice lawyers, crime prevention, participation of community institutions, legislation
مراجع
منابع

کتاب

  1. ارجمند سیاهپوش، اسحق، جامعه‌شناسی حقوق، تهران: جامعه­شناسان، چاپ اول،
  2. اشتریان، کیومرث، سیاستگذاری عمومی ایران، تهران: میزان، چاپ دوم، 1386.
  3. جمشیدی، علیرضا، سیاست جنایی مشارکتی، تهران: میزان، چاپ اول، 1390.
  4. جمعی از مؤلفان، تاریخ حقوق کیفری بین‌النهرین، ترجمه علی حسین نجفی ابرندآبادی و حسین بادامچی، تهران: سمت، چاپ اول، 1383.
  5. دفتر مقابله با جرم و مواد مخدر سازمان ملل متحد، رهنمودهای عملی پیشگیری از جرم، ترجمه عبدالرضا جوان جعفری و سید مهدی سیدزاده ثانی، تهران: میزان، چاپ اول، 1391.
  6. دلماس مارتی، می­ری، نظام­های بزرگ سیاست جنایی، ترجمه علی­حسین نجفی ابرندآبادی، تهران: میزان، چاپ دوم، 1393.
  7. رینرسون، آرتور. جی، قانون­نویسی، ترجمه آزاده عبداله­زاده شهربابکی، تهران: سمت و پژوهشکده تحقیق و توسعه علوم انسانی و مجلس شورای اسلامی، چاپ اول، 1399.
  8. شافریتز، جی ام و بوریک کریستوفر. پی، سیاستگذاری عمومی در ایالات متحده آمریکا، ترجمه حمیدرضا ملک­محمدی، تهران: دانشگاه امام صادق، چاپ اول، 1390.
  9. صانعی، پرویز، حقوق و اجتماع، تهران: طرح نو، چاپ دوم، 1389.
  10. قاری سیدفاطمی، سید محمد، حقوق بشر در جهان معاصر، دفتر اول، تهران: دانشگاه شهید بهشتی، چاپ اول، 1382.
  11. قلی­پور، رحمت­الله و ابراهیم غلام­پور آهنگر، فرایند سیاستگذاری عمومی در ایران، تهران: مرکز پژوهش‌های مجلس شورای اسلامی، چاپ اول، 1389.
  12. مورن، مایکل و دیگران، دانشنامه سیاستگذاری عمومی، ترجمه محمد صفار، تهران: میزان، چاپ اول، 1393.
  13. مهرپور، حسین، مختصر حقوق اساسی جمهوری اسلامی ایران، تهران: دادگستر، چاپ دهم، 1401.
  14. نجفی ابرندآبادی، علی­حسین، جایگاه کانون وکلای دادگستری و وکیل در جامعه حقوقی و قانون آیین دادرسی کیفری ایران، در: غلامی، حسین (به کوشش)، علوم جنایی تطبیقی در پرتو همکاری­های بین­المللی، تهران: میزان، چاپ اول، 1395.
  15. نجفی ابرندآبادی، علی­حسین، درباره سیاست جنایی افتراقی، دیباچه در: لازرژ، کریستین، درآمدی بر سیاست جنایی، ترجمه علی­حسین نجفی ابرندآبادی، تهران: میزان، چاپ نهم، 1400.
  16. نیازپور، امیرحسن، پیشگیری از جرم، تهران: دادگستر، چاپ دوم، 1402.
  17. وکیلیان، حسن، گفتارهایی در قانون و قانونگذاری (مجموعه مقالات)، تهران: مرکز پژوهش‌های مجلس شورای اسلامی، چاپ اول، 1390.
  18. وینسنت، اندرو، نظریه‌های دولت، ترجمه حسین بشیریه، تهران: نشر نی، چاپ ششم، 1387.
مقاله

  1. زارعی، محمدحسین، «حکمرانی خوب؛ حاکمیت و حکومت ایران»، فصلنامه تحقیقات حقوقی، دوره 7، شماره 40، 1383، صص 202-155.
  2. شیری، عباس و امیرکیا عامری ثانی، «مسئله‌محوری در سیاستگذاری جنایی»، فصلنامه سیاستگذاری عمومی، دوره 9، شماره 2، 1402، صص 82-68.
  3. کرمانی، محسن و ابوالفضل دلاوری، «از ایدئولوژی تا گفتمان: سوژه، قدرت و حقیقت»، فصلنامه علوم اجتماعی، دوره 23، شماره 74، 1395، صص 148-111.
 

References

منابع

کتاب

  1. ارجمند سیاهپوش، اسحق، جامعه‌شناسی حقوق، تهران: جامعه­شناسان، چاپ اول،
  2. اشتریان، کیومرث، سیاستگذاری عمومی ایران، تهران: میزان، چاپ دوم، 1386.
  3. جمشیدی، علیرضا، سیاست جنایی مشارکتی، تهران: میزان، چاپ اول، 1390.
  4. جمعی از مؤلفان، تاریخ حقوق کیفری بین‌النهرین، ترجمه علی حسین نجفی ابرندآبادی و حسین بادامچی، تهران: سمت، چاپ اول، 1383.
  5. دفتر مقابله با جرم و مواد مخدر سازمان ملل متحد، رهنمودهای عملی پیشگیری از جرم، ترجمه عبدالرضا جوان جعفری و سید مهدی سیدزاده ثانی، تهران: میزان، چاپ اول، 1391.
  6. دلماس مارتی، می­ری، نظام­های بزرگ سیاست جنایی، ترجمه علی­حسین نجفی ابرندآبادی، تهران: میزان، چاپ دوم، 1393.
  7. رینرسون، آرتور. جی، قانون­نویسی، ترجمه آزاده عبداله­زاده شهربابکی، تهران: سمت و پژوهشکده تحقیق و توسعه علوم انسانی و مجلس شورای اسلامی، چاپ اول، 1399.
  8. شافریتز، جی ام و بوریک کریستوفر. پی، سیاستگذاری عمومی در ایالات متحده آمریکا، ترجمه حمیدرضا ملک­محمدی، تهران: دانشگاه امام صادق، چاپ اول، 1390.
  9. صانعی، پرویز، حقوق و اجتماع، تهران: طرح نو، چاپ دوم، 1389.
  10. قاری سیدفاطمی، سید محمد، حقوق بشر در جهان معاصر، دفتر اول، تهران: دانشگاه شهید بهشتی، چاپ اول، 1382.
  11. قلی­پور، رحمت­الله و ابراهیم غلام­پور آهنگر، فرایند سیاستگذاری عمومی در ایران، تهران: مرکز پژوهش‌های مجلس شورای اسلامی، چاپ اول، 1389.
  12. مورن، مایکل و دیگران، دانشنامه سیاستگذاری عمومی، ترجمه محمد صفار، تهران: میزان، چاپ اول، 1393.
  13. مهرپور، حسین، مختصر حقوق اساسی جمهوری اسلامی ایران، تهران: دادگستر، چاپ دهم، 1401.
  14. نجفی ابرندآبادی، علی­حسین، جایگاه کانون وکلای دادگستری و وکیل در جامعه حقوقی و قانون آیین دادرسی کیفری ایران، در: غلامی، حسین (به کوشش)، علوم جنایی تطبیقی در پرتو همکاری­های بین­المللی، تهران: میزان، چاپ اول، 1395.
  15. نجفی ابرندآبادی، علی­حسین، درباره سیاست جنایی افتراقی، دیباچه در: لازرژ، کریستین، درآمدی بر سیاست جنایی، ترجمه علی­حسین نجفی ابرندآبادی، تهران: میزان، چاپ نهم، 1400.
  16. نیازپور، امیرحسن، پیشگیری از جرم، تهران: دادگستر، چاپ دوم، 1402.
  17. وکیلیان، حسن، گفتارهایی در قانون و قانونگذاری (مجموعه مقالات)، تهران: مرکز پژوهش‌های مجلس شورای اسلامی، چاپ اول، 1390.
  18. وینسنت، اندرو، نظریه‌های دولت، ترجمه حسین بشیریه، تهران: نشر نی، چاپ ششم، 1387.
مقاله

  1. زارعی، محمدحسین، «حکمرانی خوب؛ حاکمیت و حکومت ایران»، فصلنامه تحقیقات حقوقی، دوره 7، شماره 40، 1383، صص 202-155.
  2. شیری، عباس و امیرکیا عامری ثانی، «مسئله‌محوری در سیاستگذاری جنایی»، فصلنامه سیاستگذاری عمومی، دوره 9، شماره 2، 1402، صص 82-68.
  3. کرمانی، محسن و ابوالفضل دلاوری، «از ایدئولوژی تا گفتمان: سوژه، قدرت و حقیقت»، فصلنامه علوم اجتماعی، دوره 23، شماره 74، 1395، صص 148-111.
 

References

Books

  1. A Group of Authors, History of Mesopotamian Criminal Law, Translated by: Ali Hossein Najafi Abrand Abadi and Hossein Badamchi, Tehran: Samt, First Edition, 2004. (in Persian)
  2. Arjmand Siahpoosh, Ishagh, Sociology of Law, Tehran: Sociologists, First Edition, 2010. (in Persian)
  3. Ashtarian, Kioumars, Public Policy Making in Iran, Tehran: Mizan, Second Edition, 2007. (in Persian)
  4. Delmas Marti, Miri, Major Systems of Criminal Policy, Translated by: Ali Hossein Najafi Abrand Abadi, Tehran: Mizan, Second Edition, 2014. (in Persian)
  5. Ghari Sayyed Fatemi, Sayyed Mohammad, Human Rights in the Contemporary World, First Volume, Tehran: Shahid Beheshti University, First Edition, 2003. (in Persian)
  6. Gholi-Pour, Rahmatollah and Ebrahim Gholampour Ahangar, Public Policy Process in Iran, Tehran: Research Center of the Islamic Consultative Assembly, First Edition, 2010. (in Persian)
  7. Jamshidi, Alireza, Participatory Criminal Policy, Tehran: Mizan, First Edition, 2011. (in Persian)
  8. Knill, Christoph and Jale Tosun. Policy Making, Edited by: Daniele Caramani, Comparative Politics Oxford University Press, 2008.
  9. Mehr-Pour, Hossein, A Brief History of the Basic Laws of the Islamic Republic of Iran, Tehran: Dadgostar, Tenth Edition, 2014. (in Persian)
  10. Moran, Michael et al. Encyclopedia of Public Policy, Translated by: Mohammad Saffar, Tehran: Mizan, First Edition, 2014. (in Persian)
  11. Najafi Abrand Abadi, Ali Hossein, On Differential Criminal Policy, Preface In: Lazerge, Christian, An Introduction to Criminal Policy, Translated by: Ali Hossein Najafi Abrand Abadi, Tehran: Mizan, Ninth Edition, 2021. (in Persian)
  12. Najafi Abrand Abadi, Ali Hossein, The Position of the Bar Association and the Lawyer in the Legal Society and the Criminal Procedure Code of Iran, In: Gholami, Hossein (ed.), Comparative Criminal Sciences in the Light of International Cooperation, Tehran: Mizan, First Edition, 2016. (in Persian)
  13. Niaz-Pour, Amir Hassan, Crime Prevention, Tehran: Dadgostar, Second Edition, 2023. (in Persian)
  14. Reinerson, Arthur. J. Law Writing, Translated by: Azadeh Abdollah-Zadeh Shahrbabaki, Tehran: Samt and The Institute for Research and Development of Humanities and the Islamic Consultative Assembly, First Edition, 2020. (in Persian)
  15. Sane’ei, Parviz, Law and Society, Tehran: New Design, Second Edition, 2010. (in Persian)
  16. Shafritz, J. and Borick, Christopher. P. Public Policy in the United States, Translated by: Hamid Reza Malek Mohammadi, Tehran: Imam Sadegh University, First Edition, 2011. (in Persian)
  17. United Nations Office on Drugs and Crime, Practical Guidelines for Crime Prevention, Translated by: Abdolreza Javan Jafari and Sayyed Mehdi Sayyed-Zadeh Sani, Tehran: Mizan, First Edition, 2012. (in Persian)
  18. Vakilian, Hassan, Speeches on Law and Legislation (Collection of Articles), Tehran: Islamic Consultative Assembly Research Center Publications, First Edition, 2011. (in Persian)
  19. Vincent, Andrew, Theories of Government, Translated by: Hossein Bashirieh, Tehran: Ney Publishing, Sixth Edition, 2008. (in Persian)

Articles

  1. Kermani, Mohsen and Abolfazl,Delavari, “From Ideology to Discourse: Subject, Power and Truth”, Social Sciences Quarterly, Volume 23, Issue 75, 2016, PP 111-148. (in Persian)
  2. Schuck, Peter, H. “Lawyers and Policymakers in Government”, Law and Contemporary Problems, Volume 6, Issue 1, 1998, PP 7-18. Available at: http://www.law.duke.edu/journals/67:cpschuck
  3. Shiri, Abbas and Amirkia Ameri Sani, “Central Issues in Criminal Policy”, Public Policy Quarterly, Volume 9, Issue 2, 2023, PP 68-82. (in Persian)
  4. Yalmanov, N. “Public Policy and Policy-Making”, XXIII International Conference of Culture, Personality, Society in the Conditions of Digitalization: Methodology and Experience of Empirical Research Conference, Volume 2020, 2021.
  5. Zare’ei, Mohammad Hossein, “Good Governance; Sovereignty and Government of Iran”, Legal Research Quarterly, Volume 7, Issue 40, 2004, PP 155-202. (in Persian)

)

آمار
تعداد مشاهده مقاله: 2,231
تعداد دریافت فایل اصل مقاله: 393