تأثیر یک دوره تمرین هوازی و زندگی در محیط غنیسازیشدۀ حرکتی بر حافظۀ فضایی و عامل نوتروفیک مشتق از مغز در بافت هیپوکمپ موشهای صحرایی مادۀ نژاد ویستار سالمند مبتلا به آلزایمر | ||
| نشریه فیزیولوژی ورزش و فعالیت بدنی | ||
| مقاله 3، دوره 17، شماره 1 - شماره پیاپی 37، 1403، صفحه 29-44 اصل مقاله (1.36 M) | ||
| نوع مقاله: علمی - پژوهشی | ||
| شناسه دیجیتال (DOI): 10.48308/joeppa.2024.234525.1221 | ||
| نویسندگان | ||
| مژگان عبدالله زاده نوبجاری1؛ بهروز عبدلی* 1؛ رعنا فیاض میلانی2 | ||
| 1گروه علوم شناختی، رفتاری و فناوری در ورزش، دانشکدۀ علوم ورزشی و تندرستی، دانشگاه شهید بهشتی، تهران، ایران | ||
| 2گروه علوم زیستی در ورزش، دانشکدۀ علوم ورزشی و تندرستی، دانشگاه شهید بهشتی، تهران، ایران | ||
| چکیده | ||
| زمینه و هدف: تأثیر تمرین و محیط غنی بر برخی سازوکارهای درگیر در بیماری آلزایمر بهخوبی شناخته نشده است. ازاینرو هدف از این تحقیق بررسی تأثیر یک دوره تمرین هوازی و زندگی در محیط غنیسازیشدۀ حرکتی بر حافظۀ فضایی و عامل نوتروفیک مشتق از مغز در بافت هیپوکمپ موشهای صحرایی مادۀ نژاد ویستار سالمند مبتلا به آلزایمر بود. مواد و روشها: در این تحقیق تجربی 30 رأس موش صحرایی مادۀ نژاد ویستار سالمند 21 ماهه و با میانگین وزنی 20±260 گرم در شش گروه، کنترل-سالم، آلزایمر، گروه شم، آلزایمر + تمرین هوازی (تردمیل)، آلزایمر + محیط غنی، آلزایمر + محیط غنیشده + تمرین هوازی (تردمیل) قرار گرفتند. موشها در هفتۀ اول و دوم دو جلسۀ 15 دقیقهای با استراحت غیرفعال پنجدقیقهای با سرعت 10 متر در دقیقه، در هفتۀ سوم سه جلسه با سرعت 15 متر در دقیقه با استراحت پنجدقیقهای و در هفتۀ چهارم چهار جلسه با سرعت 15 متر بر ثانیه با استراحت پنجدقیقهای در روز به تمرین پرداختند. در گروه محیط غنیسازیشدۀ حرکتی حیوانات در یک جنس پلکسی گلاس بزرگتر از قفس استاندارد به ابعاد (60×50×70 cm3) نگهداری شدند. در این قفسها وسایلی مانند نردبان (سطح شیبدار)، لولههای توخالی، بلوکهای چوبی و اسباببازیهای پلاستیکی قرار داده شد. در گروههای آلزایمر موشها بهوسیلۀ تزریق کتامین (80 میلیگرم بر کیلوگرم) و زایلازین (20 میلیگرم بر کیلوگرم ) بهصورت درونصفاقی بیهوش شدند. سپس با تزریقهای داخلبطنی مغزی (10μg/rat) Aβآلزایمر القا شد. حافظۀ فضایی با آزمون ماز آبی موریس، BDNF و Trk-Bبه روش وسترن بلات اندازهگیری شدند. در مطالعۀ مقدماتی بهمنظور ارزیابی حافظة فضایی موشها یک هفته پس از تزریق بتاآمیلویید تمامی موشها در دو گروه آلزایمر و کنترل قرار گرفتند. موشها طی چهار روز در ماز آموزش دیدند و میانگین درصد ماندگاری در محدودۀ سکو تعیین شد. آزمون تی مستقل نشان داد تفاوت معناداری در گروه کنترل و آلزایمر وجود دارد (0152/0=P)، بنابراین یک هفته پس از تزریق داخل هیپوکمپی بتاآمیلویید، حافظۀ فضایی در موشها دچار اختلال شد. برای تجزیهوتحلیل دادهها از آزمون آنالیز واریانس یکراهه همراه با آزمون تعقیبی توکی (05/0>P) استفاده شد. نتایج: متغیر BDNF در تمامی گروهها افزایش یافت. بهجز گروههای کنترل-شم (27/0=P)، آلزایمر-آلزایمر هوازی (0.20=P)، در تمامی گروهها معنادار بود. متغیر Trk-Bدر تمامی گروهها افزایش یافت. بهجز کنترل-شم (22/0=P ) آلزایمر هوازی-آلزایمر محیط غنی (32/0=P) در تمامی گروهها معنیدار بود. و متغیر حافظه فقط در گروههای آلزایمر-کنترل (02/0=P) و آلزایمر-آلزایمر محیط غنی تمرین هوازی (001/0>P) معنادار بودند. نتیجهگیری: بر اساس یافتههای پژوهش میتوان نتیجه گرفت که تمرینات هوازی و زندگی در محیط غنیشدۀ حرکتی از طریق افزایش عوامل نوتروفیک و گیرندۀ آنها میتواند بر حافظۀ فضایی موشهای آلزایمری سالمند مؤثر باشد. | ||
| کلیدواژهها | ||
| تمرین هوازی؛ آلزایمر؛ محیط غنیسازی شده؛ حافظه؛ BDNF؛ سالمندی | ||
| مراجع | ||
|
| ||
|
آمار تعداد مشاهده مقاله: 4,113 تعداد دریافت فایل اصل مقاله: 2,312 |
||
| تعداد نشریات | 41 |
| تعداد شمارهها | 1,607 |
| تعداد مقالات | 14,125 |
| تعداد مشاهده مقاله | 97,567,945 |
| تعداد دریافت فایل اصل مقاله | 62,239,261 |