اثربخشی درمان مبتنی بر تعهد و پذیرش و درمان خودشفقتورزی بر فعالیت بدنی و شاخص توده بدنی در بیماران مبتلا به دیابت نوع 2 | ||
| روانشناسی ورزش | ||
| مقاله 13، دوره 13، شماره 2، مهر 1400، صفحه 188-203 اصل مقاله (1.54 M) | ||
| نوع مقاله: مقاله پژوهشی | ||
| شناسه دیجیتال (DOI): 10.48308/mbsp.208874.0.12 | ||
| نویسندگان | ||
| صدف مفهوم* 1؛ مهدی دهستانی2؛ فاطمه محمدی شیرمحله3؛ پریسا پیوندی3 | ||
| 1دانشجوی دکتری روانشناسی سلامت، گروه روانشناسی سلامت، واحد کرج، دانشگاه آزاد اسلامی، کرج، ایران. | ||
| 2دانشیار گروه روانشناسی، دانشگاه پیام نور، تهران، ایران . | ||
| 3استادیار گروه روانشناسی سلامت، واحد کرج، دانشگاه آزاد اسلامی، کرج، ایران. | ||
| چکیده | ||
| هدف: هدف پژوهش حاضر مقایسه اثربخشی درمان مبتنی بر تعهد و پذیرش و درمان خودشفقتورزی بر فعالیت بدنی و شاخص توده بدنی در بیماران مبتلا به دیابت نوع 2 بود. روشها: روش پژوهش نیمه آزمایشی با طرح پیش آزمون- پس آزمون- پیگیری با گروه گواه بود. جامعه آماری این پژوهش شامل تمام زنان دارای اضافه وزن و چاق با شاخص تودۀ بدنی 25-35 مراجعهکننده به آزمایشگاه تحقیق شهر تهران در پاییز و زمستان سال 1399 بود که از میان آنها با استفاده از روش نمونهگیری در دسترس 45 نفر انتخاب شدند که به صورت تصادفی در دو گروه آزمایش و گواه قرار گرفتند. ابزار پژوهش شاخص توده بدنی و نیمرخ ﺳﺒﻚ زﻧﺪﮔﻲ ارﺗﻘﺎءدﻫﻨﺪه ﺳﻼﻣﺘﻲ بود. پس از اجرای 8 جلسه 90 دقیقهای درمان مبتنی بر پذیرش و تعهد و 8 جلسه 90 دقیقهای درمان خودشفقتورزی، دادههای پژوهش با استفاده از روش تحلیل واریانس با اندازهگیری مکرر تحلیل شدند. یافته ها: نتایج نشان داد درمان مبتنی بر تعهد و پذیرش و درمان خودشفقتورزی بر فعالیت بدنی و شاخص تودۀ بدنی اثربخش هستند (05/0>P) و بین اثربخشی درمان مبتنی بر تعهد و پذیرش و درمان خودشفقت ورزی بر فعالیت بدنی و شاخص تودۀ بدنی تفاوت معنادار وجود ندارد (05/0<P). نتیجه گیری: درمان مبتنی بر تعهد و پذیرش و درمان خودشفقتورزی هر دو به یک اندازه بر فعالیت بدنی و شاخص توده بدنی در بیماران مبتلا به دیابت نوع 2 اثربخش هستند. | ||
| کلیدواژهها | ||
| تعهد و پذیرش؛ توده بدنی؛ خودشفقتورزی؛ دیابت؛ فعالیت بدنی | ||
| مراجع | ||
|
| ||
|
آمار تعداد مشاهده مقاله: 2,091 تعداد دریافت فایل اصل مقاله: 1,318 |
||