چینهنگاری سکانسی و تحلیل رخسارهای سازند گچساران در تاقدیس بستانه، شمالغرب بندرلنگه | ||
| پژوهشهای دانش زمین | ||
| مقاله 1، دوره 16، شماره 4 - شماره پیاپی 55، بهمن 1404، صفحه 1-16 اصل مقاله (1.62 M) | ||
| نوع مقاله: مقاله پژوهشی | ||
| شناسه دیجیتال (DOI): 10.48308/esrj.2026.204842.0 | ||
| نویسندگان | ||
| جهانبخش دانشیان* 1؛ رضوان پورچنگیز1؛ سید علی معلمی2؛ الهام اسدی مهماندوستی1 | ||
| 1دانشکده علوم زمین، دانشگاه خوارزمی، تهران، ایران | ||
| 2پژوهشکده ازدیاد برداشت از مخازن نفت و گاز، تهران، ایران | ||
| چکیده | ||
| مقدمه سازند گچساران به عنوان پوشسنگ مخازن نفتی آسماری، نخستین سازند گروه فارس در حوضهی زاگرس است که در مناطق فروافتادگی دزفول- لرستان تا حوضه خلیج فارسگسترش دارد سازند گچساران در فارس تفاوت زیادی را از لحاظ ضخامت، خصوصیات سنگشناسی و محتویات فسیلی به ویژه فرامینیفرها با دیگر نقاط زاگرس نشان میدهد و توسط جیمز و وایند (James and Wynd, 1965) به سه عضو چهل، چمپه و مول تقسیم شده است. سازند گچساران در دو حوضه جداگانه (حوضه نمکی اصلی و شمالی و حوضه نمکی جنوبی خلیج فارس) نهشته شده است که این دو حوضه فاقد همزمانی هستند؛ مطالعات انجام شده بر روی این سازند بیشتر مربوط به خواص ژئوفیزیکی، دیاژنز و ژئوشیمی رسوبات بوده و اطلاعات نسبتا کمی از لحاظ چینهنگاری سکانسی وجود دارد. با توجه به مطالعات محدودی که در این زمینه بر روی سازند گچساران انجام شده است مطالعه دقیق ریزرخسارهها، تعیین محیط رسوبی و چینهنگاری سکانسی آن میتواند در شناخت هر چه بهتر این سازند و توسعه دانش اکتشافی در این منطقه کمک نماید. به همین منظور یک برش چینه شناسی تحت الارضی در تاقدیس بستانه در حوضه نمکی جنوبی خلیج فارس انتخاب و مطالعه شده است. سازند گچساران در محدوده مورد مطالعه در سطح رخنمون ندارد. محل برش تحت الارضی در مرکز تاقدیس و جایی که نهشتههای سازند میشان رخنمون دارند، میباشد. مواد و روشها در این مطالعه، از 1288 متر نهشتههای سازند گچساران که به صورت خردههای حفاری نمونهبرداری شده، در مجموع 446 مقطع نازک مورد مطالعه قرار گرفت. با ترکیب دادههای آزمایشگاهی، نمودارهای چاهپیمایی گاما و انطباق آنها با نمودارهای ترسیمی چاه، ستون چینهشناسی برش مورد مطالعه ترسیم شد. سپس، مطالعه ریزرخسارهها و تفکیک سکانسها بر اساس روش فلوگل (Flugel, 2010) انجام شد. برای نامگذاری سنگ های کربناته نیز از طبقه بندی دانهام (Dunham, 1962) و جهت مقایسه کمربندهای رخساره ای از فلوگل (Flugel, 2010) استفاده شد. برای تحلیل چینهنگاری سکانسی، از روشهای هانت و تاکر (Hunt and Tucker, 1992, 1995) بهره گرفته شد و با ابر سکانس های تکتونیکی شارلند و همکاران (Sharland et al, 2001) مقایسه شد. برای تعیین دقیق بعضی از مرزهای سنگی و سکانسی از نمودار گاما نیزکمک گرفته شد. نتایج و بحث چینهشناسی: سازند گچساران در تاقدیس بستانه با ضخامت کلی ۱۲۸۸ متر به سه عضو چهل (۱۰۸۷ متر)، چمپه (۱۷۰ متر) و مول (۳۱ متر) تقسیم میشود. این سازند متشکل از تناوبی از سنگهای نمک، انیدریت، سنگ آهک، آهک رسی و مارن است و بر روی سازند پابده و در زیر سازند میشان قرار دارد. مطالعات دیرینهشناسی منجر به شناسایی ۳۲ جنس و ۴۷ گونه از فرامینیفرها شد. حضور شاخصهایی مانند Borelis melo curdica، Austrotrillina howchini، Peneroplis evolutus، Globorotalia praescitula و Miogypsina sp.. سن میوسن پیشین (اکیتانین - بوردیگالین) را برای این برش تأیید میکند. ریزرخسارهها و محیط رسوبی: مطالعات میکروسکوپی انجام شده، منجر به شناسایی 5 ریزرخساره اصلی شد که در دو کمربند رخسارهای اصلی شامل پهنههای پیرامون جزرومدی (سبخا) و محیط لاگون، ته نشست یافتهاند. رخسارههای پهنهی پیرامون جزرومدی شامل: تناوب لایههای تبخیری و مادستون (A): بافتهای متنوع انیدریت (بافتهای لایهای، الواری، بلورهای تبخیری پراکنده و منفرد، سوزنی شکل، دم چلچلهای و...) نشاندهندهی محیطی با تبخیر شدید در نواحی پیرامون جزرومدی (سبخا) است. تناوب لایهها حاکی از نوسانات کوتاهمدت سطح آب است. چنین رخسارهای با RMF25 فلوگل (Flugel, 2010) قابل مقایسه است. رخساره مادستون (B): در این رخساره زمینه اصلی سنگ را میکرایت تشکیل داده و بافت آن مادستون میباشد، آلوکمهای کربناته و غیرکربناته به مقدار کمتر از 1 درصد در این رخساره یافت میشوند. فقدان تنوع فونایی و وجود اکسید آهن و ذرات تخریبی، این رخساره را به محیطی بسیار کمعمق با چرخش محدود آب نسبت میدهد که احتمالاً در سبخای ساحلی تشکیل شده است. این رخساره شباهت با RMF19 فلوگل (Flugle, 2010) دارد. رخسارههای محیط لاگون شامل: رخساره وکستون حاوی میلیولید (C): حضور فرامینیفرهای پورسلانوز (مانند میلیولیدها) در یک زمینه میکرایتی، محیط لاگون نیمهمحصور و کمانرژی را نشان میدهد. این رخساره با RMF16 فلوگل (Flugel, 2010) شباهت دارد. رخساره پکستون-وکستون حاوی فسیل و پلوئید (D): وجود پلوئیدها و فرامینیفرهای هیالین در یک زمینه میکرایتی - اسپاری، نشانگر بخشهای میانی لاگون است. چنین رخسارهای با RMF20 فلوگل (Flugel, 2010) شباهت دارد. رخساره پکستون- وکستون حاوی بیوکلاست (E): افزایش فرامینیفرهای هیالین، این رخساره را به بخشهای بیرونیتر لاگون، (نزدیک به پشتههای ماسهای)، مرتبط میکند. چنین رخسارهای با RMF20 فلوگل (Flugel, 2010) شباهت دارد. ریزرخسارههای تشخیص داده شده در برش مورد مطالعه عموما به صورت تدریجی و آرام به رخساره های بعدی تغییر مییابند. این ویژگی به همراه عدم وجود ساختارهای ریفی، نبود کرتوئیدها، آنکوئیدها، پیزوئیدها و دانه های تجمعی که بیشتر خاص محیط های شلف کربناته بوده (Flugel, 2010) و همچنین عدم وجود رخسارههای ریزشی و لغزشی که بیانگر شیب بالای محیط رسوبی در هنگام رسوبگذاری میباشند، ته نشست این رسوبات در یک رمپ کربناته است که شامل محیطهای اصلی، پهنههای پیرامون جزرومدی و لاگون میباشد. چینهنگاری سکانسی: در این پژوهش، با هدف تحلیل تغییرات سطح نسبی آب دریا و تفسیر شرایط دیرینهمحیطی، دو سکانس رسوبی و سه مرز سکانسی (دو مرز نوع اول و یک مرز نوع دوم) شناسایی شده است. سکانس اول با ضخامت 1013 متر شامل سه سیستم ترکت LST،TST و HST است که به ترتیب با مرزهای SB1 و SB2 محدود میشوند. این سکانس از نهشتههای تبخیری و آهکی عضو چهل آغاز شده و با افزایش فسیلهای فرامینیفر کفزی و میلیولیدها، به ویژه در سیستم ترکتهای TST وHST، تغییرات عمق و انرژی محیط رسوبی را بازتاب میدهد. سطح پیشروی آب دریا (TS) و سطح حداکثر غرقابی (MFS) به ترتیب در عمقهای 608 و 538 متری قرار دارند که بر روی نمودار لاگ گاما با تغییرات مشخص مقدار API قابل شناسایی هستند؛ به گونهای که کاهش چشمگیر API سطح TS و افزایش آن سطح MFS را نشان میدهد. سکانس دوم با ضخامت 74 متر شامل سیستمترکتهای TST و HST بوده که از بخش بالایی عضو چمپه آغاز شده و به نهشتههای عضو مول میرسد. نتایج این مطالعه با ابرسکانس چینهنگاری تکتونیکی Ap11 و سطوح حداکثر غرقابی Ng10 و Ng20 در مدل شارلند و همکاران (Sharland et al, 2001) تطابق دارد. اگرچه این پژوهش تنها بر یک برش متمرکز است، اما میتواند به عنوان پایهای برای مطالعات آینده و تحلیل جامع حوضه رسوبی مورد استفاده قرار گیرد. نتیجهگیری سازند گچساران در برش تاقدیس بستانه با ضخامت 1288 متر به سه عضو چهل، چمپه و مول تقسیم میگردد. در برش تحت الارضی مورد مطالعه سازند گچساران شامل تناوبی از لایههای آهکی، آهک رسی، مارن و لایههای انیدریتی و همچنین ضخامت زیادی نمک میباشد که در زیر سازند میشان و روی سازند پابده قرار دارد. مطالعهی ریزرخسارهای نمونهها و مقایسه آنها با رخسارههای استاندارد فلوگل (Flugel, 2010) نشان میدهد که سازند گچساران شامل تناوبی از لایههای تبخیری به همراه مادستون، وکستون حاوی میلیولید، پکستون- وکستون حاوی بیوکلاست و پلوئید و وکستون حاوی بیوکلاست میباشد که به کمربندهای رخسارهای پهنهی پیرامون جزرو مدی و لاگونی تعلق دارد. بر این اساس و به واسطه عدم مشاهده کورتوئیدها، آنکوئیدها، پیزوئیدها و دانههای تجمعی که خاص محیطهای شلف کربناته میباشند، مدل رسوبی نهشتهها یک رمپ تشخیص داده شد. همچنین مطالعات چینهنگاری سکانسی با تأکید بر شواهد فسیلشناسی، منجر به شناسایی دو سکانس رسوبی متشکل از یک سکانس رسوبی کامل درقاعده شامل سیستم ترکتهای (LST, TST, HST) و یک سکانس شامل (TST, HST) شد. همچنین سه مرز سکانسی (دو مرز سکانسی نوع اول و یک مرز سکانسی نوع دوم) نیز تعیین شد. این برش با ابرسکانس چینه نگاری تکتونیکی Ap11 و حداکثر سطح غرقابی (Maximum Flooding Surface) Ng10و Ng20شارلند و همکاران (Sharland et al, 2001) قابل مقایسه است. | ||
| کلیدواژهها | ||
| چینهنگاری سکانسی؛ ریزرخساره؛ محیط رسوبی؛ سازند گچساران؛ بندر لنگه | ||
| عنوان مقاله [English] | ||
| Sequence stratigraphy and facies analysis of the Gachsaran formation in Bostaneh Anticline, Northwest of Bandar- e Lengeh | ||
| نویسندگان [English] | ||
| Jahanbakhsh Daneshian1؛ Rezvan Pourchngiz1؛ Seyed Ali Moallemi2؛ Elham Asadi Mehmandosti1 | ||
| 1Department of Geology, Faculty of Earth Sciences, Kharazmi University, Tehran, Iran | ||
| 2National Iranian Oil Company (NIOC), Tehran, Iran | ||
| چکیده [English] | ||
| Introduction The Gachsaran Formation, known as the cap rock of the Asmari oil reservoirs, is the first formation of the Fars Group within the Zagros Basin and extends from the Dezful-Lurestan embayment to the Persian Gulf Basin. In the Fars province, the Gachsaran Formation shows significant variations in thickness, lithological characteristics, and fossil content particularly foraminifera compared to other parts of the Zagros. James and Wynd (1965) divided this formation into three members: Chehel, Champeh, and Mol. The Gachsaran Formation was deposited in two separate basins (the main and northern salt basin, and the southern Persian Gulf salt basin), which are not time-equivalent. Previous studies on this formation have primarily focused on geophysical properties, diagenesis, and sediment geochemistry, and relatively limited information is available regarding its sequence stratigraphy. Given the scarcity of such studies, detailed investigation of microfacies, depositional environment, and sequence stratigraphy can contribute to a better understanding of this formation and enhance exploration knowledge in the region. Accordingly, a subsurface stratigraphic section within the Bostaneh anticline, located in the southern salt basin of the Persian Gulf, was selected and studied. The Gachsaran Formation does not crop out in the study area; the subsurface section is situated at the core of the anticline, where the deposits of the Mishan Formation are exposed. Materials and Methods A total of 446 thin sections from 1288 meters of the Gachsaran Formation, obtained as drill cuttings, were examined in this study. The stratigraphic column of the studied section was constructed by integrating laboratory data with gamma-ray well logs and correlating these with the plotted composite log. Subsequently, microfacies analysis and sequence differentiation were carried out following the methodology of Flugel (2010). Carbonate rock nomenclature was based on the Dunham (1962) classification, while facies belt comparisons were made according to Flugel (2010). Sequence-stratigraphic analysis was performed using the approaches of Hunt and Tucker (1992, 1995) and was correlated with the tectonostratigraphic megasequences proposed by Sharland et al. (2001). Gamma-ray logs were also employed to refine and accurately delineate certain lithological and sequence boundaries. Results and Discussion Stratigraphy: In the Bostaneh Anticline, the Gachsaran Formation, with a total thickness of 1,288 meters, is subdivided into the Chehel (1087 m), Champeh (170 m), and Mol (31 m) members. This formation consists of alternating layers of salt, anhydrite, limestone, argillaceous limestone, and marl, and it conformably overlies the Pabdeh Formation and underlies the Mishan Formation. Paleontological investigations resulted in the identification of 32 genera and 47 species of foraminifera. The presence of key index fossils such as Borelis melo curdica, Austrotrillina howchini, Peneroplis evolutus, Globorotalia praescitula, and Miogypsina sp. confirms an Early Miocene (Aquitanian–Burdigalian) age for this section. Microfacies and Depositional Environment: Microscopic analyses led to the identification of five main microfacies, which belong to two major depositional environments: peritidal (Sabkha) and lagoonal settings. Peritidal Microfacies A) Alternating evaporite and mudstone layers: This microfacies contains diverse anhydrite textures including laminated, lath-shaped, dispersed and isolated evaporitic crystals, needle-shaped, and swallowtail structures indicating highly evaporative conditions characteristic of peritidal Sabkha environments. The rhythmic alternation of layers reflects short-term fluctuations in relative water level. This microfacies corresponds to RMF25 of Flugel (2010). B) Mudstone microfacies: The dominant matrix is micrite with a mudstone texture, containing less than 1% carbonate and non-carbonate allochems. The absence of faunal diversity, together with the presence of iron oxide and detrital particles, suggests deposition in a very shallow, restricted environment with limited water circulation, likely a coastal Sabkha. This microfacies resembles RMF19 of Flugel (2010). Lagoonal Microfacies C) Miliolid wackestone: The presence of porcelaneous foraminifera (e.g., miliolids) within a micritic matrix indicates deposition in a semi-enclosed, low-energy lagoon. This microfacies corresponds to RMF16 of Flugel (2010). D) Bioclastic peloidal packstone-wackestone: The presence of peloids and hyaline foraminifera within a micritic-sparry matrix suggests deposition in the middle parts of the lagoon. This microfacies is comparable to RMF20 of Flugel (2010). E) Bioclastic wackestone-packstone: An increased abundance of hyaline foraminifera suggests deposition in the outer lagoon, near sand shoals. This microfacies also corresponds to RMF20 of Flugel (2010). Overall, the microfacies in the studied section transition gradually from one to another. This, together with the absence of reefal structures, as well as the lack of cortoids, oncoids, pisoids, and aggregate grains features typically associated with carbonate shelf settings and the absence of slump or gravity-induced deposits, indicates that sedimentation took place on a carbonate ramp comprising peritidal and lagoonal environments. Sequence Stratigraphy: Based on relative sea-level variations and paleoenvironmental interpretations, two depositional sequences and three sequence boundaries (two SB1 and one SB2) were identified. The first sequence, with a thickness of 1013 meters, includes LST, TST, and HST systems tracts and is bounded by SB1 and SB2. It begins with evaporitic and carbonate deposits of the Chehel Member. The upward increase in benthic foraminifera and miliolid abundance particularly within the TST and HST reflects variations in water depth and depositional energy. The transgressive surface (TS) and maximum flooding surface (MFS) occur at approximately 608 m and 538 m, respectively. These surfaces are identifiable on the gamma-ray log through distinct API shifts, with a marked decrease indicating the TS and an increase corresponding to the MFS. The second sequence, with a thickness of 74 meters, contains TST and HST systems tracts and extends from the upper part of the Champeh Member into the deposits of the Mol Member. The results of this study correlate well with the Ap11 tectonostratigraphic megasequence and the Ng10 and Ng20 maximum flooding surfaces proposed by Sharland et al. (2001). Although this research focuses on a single stratigraphic section, it provides a valuable foundation for future investigations and for developing a comprehensive analysis of the sedimentary basin. Conclusion The Gachsaran Formation in the Bostaneh Anticline section, with a total thickness of 1288 meters, comprises the Chehel, Champeh, and Mol members. In the studied subsurface interval, the formation consists of alternating layers of limestone, argillaceous limestone, marl, anhydrite, and a considerable thickness of salt, and it is stratigraphically positioned between the overlying Mishan Formation and the underlying Pabdeh Formation. Microfacies analysis reveals five major microfacies, including evaporite-mudstone alternations, mudstone, miliolid wackestone, bioclastic-peloidal packstone-wackestone, and bioclastic wackestone-packstone, representing deposition in peritidal to lagoonal environments. The absence of cortoids, oncoids, pisoids, and aggregate grains features typical of carbonate shelf settings supports a carbonate ramp as the depositional model for this formation. Sequence stratigraphic interpretations, integrated with paleontological evidence, demonstrate the presence of two depositional sequences: a lower complete sequence consisting of LST, TST, and HST, and an upper sequence comprising TST and HST. Additionally, three sequence boundaries were identified (two SB1 and one SB2). The stratigraphic succession at this section correlates well with the Ap11 tectonostratigraphic megasequence and the maximum flooding surfaces Ng10 and Ng20 defined by Sharland et al. (2001). Although this investigation focuses on a single section, it provides a robust basis for future regional studies and contributes to a more comprehensive understanding of the sedimentary evolution of the basin. | ||
| کلیدواژهها [English] | ||
| Sequence stratigraphy, Microfacies, Sedimentary environment, Gachsaran Formation, Bandar-e Lengeh | ||
| مراجع | ||
|
Aghanabati, A., 2006. Geology of Iran. Geological Survey of Iran, 587 p. (In Persian). Alsharhan, A.S. and Kendall, C., 2003. Holocene coastal carbonates and evaporates of the southern Persian Gulf and their ancient analogues. Earth Science Reviews, v. 61, p. 191-243. Amini, A., 2009. Principles of sequence stratigraphy. University of Tehran Press, 324 p. (In Persian). Amirshahkarami, M., Vaziri-Moghadam, H. and Taheri, A., 2007. Sedimentary facies and sequence stratigraphy of the Asmari Formation at Chaman-Bolbol, Zagros Basin, Iran. Journal of Asian Earth Sciences, v. 29, p. 947-959. Armstrong, H.A. and Brasier, M.D., 2005. Microfossils. 2nd ed. Blackwell Publishing. Bahadori, A., Carranza, E. and Soleimani, B., 2011. Geochemical analysis of evaporate sedimentation in the Gachsaran Formation, Zeloi oil field, southwest Iran. Journal of Geochemical Exploration, v. 111, p. 97-112. Bahroudi, A. and Koyi, H.A., 2004. Tectono-sedimentary framework of the Gachsaran Formation in the Zagros foreland basin. Journal of Marine and Petroleum Geology, v. 21, p. 1295-1310. Bavi Oveidi, A., Mousavi Harami, R., Mahbobi, A. and Amiri Bakhtiar, H., 2009. Depositional history of the Gachsaran Formation (cap rock of the Asmari reservoir) in the Ab-Teymour oilfield. Petroleum Research Quarterly, v. 1. (In Persian). Berberian, M. and King, G.C.P., 1981. Towards a paleogeography and tectonic evolution of Iran. Canadian Journal of Earth Sciences, v. 18, p. 210-265. Beydoun, Z.R., Hughes, M.W. and Stoneley, R., 1992. Petroleum in the Zagros Basin: a late Tertiary foreland basin overprinted on the outer edge of the vast hydrocarbon-rich Paleozoic–Mesozoic passive margin shelf. In R. W. Macqueen, and D. A. Leckie (Eds.), Foreland Basins and Fold Belts. American Association of Petroleum Geologists Bulletin Memoir, 552. Corda, L. and Brandano, M., 2003. Photic zone carbonate production on a Miocene ramp, Central Apennines, Italy. Sedimentary Geology, v. 161, p. 55-70. Daneshian, J., Moallemi, S.A. and Pourchangiz, R., 2015. Biostratigraphy of the Gachsaran Formation based on foraminifera in the Bostaneh Anticline, northwest of Bandar Lengeh. Paleontology Semiannual Journal, v. 14, p. 19-30 (In Persian). Dunham, R.J., 1962. Classification of carbonate rocks according to texture. In W. E. Ham (Ed.), Classification of Carbonate Rocks - A Symposium. American Association of Petroleum Geologists Memoir, v. 1, p. 108-121. Erlick, M. and Hinnov, L.A., 1996. Millennial scale climate origins for stratification in Cambrian and Devonian deep water rhythmites, western USA. Palaeogeography, Palaeoclimatography, Palaeoecology, v. 123, p. 353-372. Flugel, E., 2010. Microfacies of carbonate rocks: Analysis, interpretation and application. Springer, Verlag, Berlin, 976 p. Gill, W.D. and Ala, M.A., 1972. Sedimentology of Gachsaran Formation (Lower Fars series), Southwest Iran. American Association of Petroleum Geologists Bulletin, v. 56, p. 1965-1974. Hallam, A., 1993. Jurassic climates as inferred from the sedimentary and fossil record. Philosophical Transactions of the Royal Society of London, v. 341, p. 287-326. Holakouei, Z., 2010. Biostratigraphy and microfacies of the Champeh and Mol members of the Gachsaran Formation, southwest of Firouzabad. 4th Congress of the Iranian Paleontology Association, Shiraz University. (In Persian). Huber, H., 1969. Geological map of Iran, sheet no. 5, south-central Iran. National Iranian Oil Company Exploration and Production, printed by NCC Offset, Tehran. Hunt, D. and Tucker, M., 1992. Stranded parasequence and the forced regressive wedge system tract: deposition during base–level fall – reply. Sedimentary Geology, v. 95, p. 147-160. Hunt, D. and Tucker, M., 1995. Stranded parasequence and the forced regressive wedge system tract: deposition during base–level fall. Sedimentary Geology, 81 p. James, G.A. and Wynd, J.D., 1965. Stratigraphic nomenclature of Iranian oil Consortium Agreement area. American Association of Petroleum Geologists Bulletin, v. 49(12), p. 2182-2245. Koop, W.J. and Stoneley, R., 1982. Subsidence history of the Middle East Zagros basin, Permian to Recent. In P. E. Kent, M. P. Bott, D. P. Makenzie, and C. A. William (Eds.), Philosophical Transactions of the Royal Society London Part A, 305. Lakhdar, R., Soussi, M., Ben Esmail, M. and Rabet, A., 2006. A Mediterranean Holocene coastal lagoon under arid Boujmel SE Tunisia. Palaeogeography, Palaeoclimatology, Palaeoecology, v. 241, p. 177-191. Motiei, H., 1993. Stratigraphy of Zagros. Geological Survey of Iran, Tehran, 536 p. (In Persian). Rezaei, M., 2001. Petroleum geology. Alavi Publications, Tehran, 470 p (In Persian). Tucker, M.E. and Wright, V.P., 1990. Carbonate sedimentology. Cambridge, Blackwell Science, 482 p. Tucker, M.E., 1991. Sedimentary petrology: An introduction to the origin of sedimentary rocks. Blackwell, London, 260 p. Vaziri Moghaddam, H., Taheri, A. and Kimiagar, M., 2006. Principles of stratigraphy. University of Isfahan Press, 320 p. (In Persian). Warren, J.K., 2006. Evaporite: Sediments, resources and hydrocarbons. Springer, Berlin, 1035 p. Wilson, J.L., 1975. Carbonate facies in geologic history. Springer, Berlin, 471 p. Wynd, J.G., 1965. Biofacies of the Iranian Oil Consortium Agreement area. Iranian Oil Operating Companies Geological and Exploration Division, Report no. 1082 p (unpublished).
| ||
|
آمار تعداد مشاهده مقاله: 358 تعداد دریافت فایل اصل مقاله: 216 |
||