اصول حاکم بر اعمال صلاحیت تجویزی در فضای مجازی | ||
| فصلنامه تحقیقات حقوقی | ||
| مقاله 9، دوره 15، ویژه نامه شماره 8 - شماره پیاپی 1، اردیبهشت 1391، صفحه 315-347 اصل مقاله (5.07 M) | ||
| نویسندگان | ||
| سید جمال الدین سیفی1؛ نگار عقیقی2 | ||
| 1دانشیار دانشکده ی حقوق دانشگاه شهید بهشتی. | ||
| 2دانش آموخته ی دکتری حقوق بین الملل. | ||
| چکیده | ||
| حقوق بین الملل سنتی بر مبنای مرزهای سرزمینی ساخته شده است و این مرزها اساس صلاحیت می باشند. در عین حال این حقوق در فضای مجازی با ماهیت شبکه های باز که با مرزهای جغرافیایی متفاوت می باشند، نمی تواند به خوبی عمل نماید. افراد به اینترنت متصل می شوند و در فضای مجازی می گردند، بدون آنکه بدانند که از لحاظ قانونی به خارج از سرزمین خود سفر کرده اند. به طور عام مرزهای فیزیکی علایم راهنمایی هستند که به ما اعلان می کنند که بعد از عبور باید از قوانین متفاوتی پیروی نمایید؛ اما در فضای مجازی این علایم راهنمایی وجود ندارد که به افراد این آگاهی را بدهد که وارد مکان جدیدی شده اند. آن چه مسلم است که آگاهی مردم از قوانینی که به آن ملزم می باشند یکی از الزامات حقوق بین الملل عمومی می باشد. قابلیت پیش بینی قواعد امری بسیار مهم می باشد. ادعای صلاحیت بر کسی که ساکن یا تبعه دولت مقر دادگاه نیست، می تواند مفهوم سنتی عدالت را خدشه دار سازد. برای اعمال صلاحیت تجویزی در فضای مجازی، وجود ارتباط کافی امری بسیار مهم و اساسی می باشد. | ||
| کلیدواژهها | ||
| فضای مجازی؛ صلاحیت تجویزی؛ صلاحیت سرزمینی ذهنی؛ صلاحیت سرزمینی عینی؛ صلاحیت شخصی فعال؛ صلاحیت شخصی منفعل | ||
| عنوان مقاله [English] | ||
| Principles governing the exercise of prescriptive authority in cyberspace | ||
| مراجع | ||
|
| ||
|
آمار تعداد مشاهده مقاله: 933 تعداد دریافت فایل اصل مقاله: 333 |
||