معناشناسی واژگان«عقل» و «تفکر» در ارتباط با مفهوم «فطرت» در قرآن | ||
| آینه معرفت | ||
| مقاله 4، دوره 13، شماره 2، تیر 1392 اصل مقاله (198.34 K) | ||
| نوع مقاله: علمی - پژوهشی | ||
| نویسندگان | ||
| محمدمهدی باباپور گل افشانی* 1؛ قدیر اسفندیار2 | ||
| 1عضو هیئت علمی دانشگاه شهید بهشتی | ||
| 2کارشناس ارشد دانشگاه شهید بهشتی | ||
| چکیده | ||
| در این مقاله به معناشناسی «عقل» و «تفکر» و به ارتباط آن دو با «نفس» و «فطرت انسان» پرداخته شده است. اگرچه «عقل» در اصطلاح معروف و فلسفیاش در دو معنای «جوهر بسیط» و «قوة نفس» استعمال شده است، ولی بررسیهای لغوی و قرآنی نشان میدهد که معنای اصلی این ماده -یعنی «امساک» و «نگهداری»- است و برای آن باید به قرآن توجه شود. ارشاد قرآن به تعقل، تنها ارشاد به علم و دانستن نیست بلکه به معنای پایبندی بر حقایق و معلومات فطری و بهره گیری از آنهاست. معنای اصلی مادة «تفکر»، «تردد و حرکت درونی نفس برای جداسازی معلومات صحیح از سقیم» میباشد. ماده «فکر» در باب «تفعل» دو معنی «مطاوعه باب تفعیل» و «تکلف» را دربردارد. با توجه به این معانی، به تلاش درونی نفس برای کشف، بازیابی و شناخت معلومات فطری»، «تفکر» اطلاق میشود که حاصل آن، بازیابی بینشهای فطری و معرفت نفس است. نفس در این فرایند و رجوع به فطرت با موانع گرایشی و مقاومتهای بعد طبیعی خود مواجه است که از این مواجهه با عنوان «جهاد با نفس» نیز یاد میشود. در نتیجه «تفکر» با شرایطی که بیان گردید، اولین گام برای موفقیت در جهاد با نفس خواهد بود. | ||
| کلیدواژهها | ||
| : عقل؛ تفکر؛ قرآن؛ معرفت؛ فطرت؛ جهاد با نفس؛ انسان | ||
| مراجع | ||
| ||
|
آمار تعداد مشاهده مقاله: 4,199 تعداد دریافت فایل اصل مقاله: 2,645 |
||
