فلسفه سیاسی علیرغم اهمیت خود در دوران معاصر، به دلایلی چون رویکرد انتزاعی و بادسری یا دیگر عوامل محیطی مورد انتقاد و حمله قرار گرفته است. در دهههای اخیر، جماعت گرایان، نوپراگماتیست ها و پستمدرنها هریک به شکلی بر آن شدند تا رویکرد اتوپیایی و غیرواقع بینانۀ فلسفه سیاسی گذشته را مورد نقد قرار دهند و از ضرورت بازاندیشی و اتخاذ مؤلفههای امروزی در آن دفاع کنند. این مقاله به ابتنای این شرایط، در پی پاسخ به این پرسش است که مختصات فلسفه سیاسی معاصر از چه قرار است؟ در پاسخ به این پرسش، این فرضیه مطرح میشود که فلسفه سیاسی ماهیتی میکرو-اتوپی گرفته است و این بدان معناست که بهجای رویکرد «نظریه حقیقت» به «نظریه زندگی و عمل» نزدیک شده است. به اقتضای موقعیت دلالتی-وضعیتی، برخی ویژگیهای میکرو-اتوپی عبارتاند از: چرخش عملگرایانه، پراتیک گفتگو و نیز تمرکز بر مقوله عدالت. مقاله حاضر در چارچوب هنجاری-انتقادی قرار دارد و به روش توصیفی-تحلیلی نوشته شده است.
Political philosophy, in spite of its importance in contemporary times, has been criticized for reasons such as abstract approach or other environmental factors. In recent decades, congregations, neo-pragmatists and postmodernists have each criticized the utopian and unrealistic approach of the past political philosophy and defending the necessity of rethinking and adopting the modern components. Based on this condition, this article wants to answer the question of "what are the coordinates of contemporary political philosophy"? The hypothesis is that political philosophy has removed its utopian character which means it has come close to the theory of "life and practice" instead of the "theory of truth". Some of the utopian features are, according to the conditional-state situation, pragmatic rotation, the practice of dialogue, and also the focus on the category of justice. The present article is in the critical normative framework and written in an analytical-descriptive manner.
کلیدواژهها [English]
Micro-utopia, Political Philosophy, Normativism, Dialogue, justice
مراجع
الف) منابع فارسی
آرنت، هانا. (1388). میان گذشته و آینده، ترجمه سعید مقدم، تهران: اختران.
اسولیوان، نوئل. (1389). نظریه سیاسی در گذار، ترجمه حسن آب نیکی، تهران: کویر.
شرت، ایون. (1396). فلسفه علوم اجتماعی قارهای، ترجمه هادی جلیلی، تهران: نشر نی.
ب) منابع انگلیسی
Parikh, Bikhu. (1998). Political Theory: Tradition in Political Philosophy, in A New Handbook of Political science, London: Oxford.
Baynes, Kenneth. (2004). The transcendental turn: Habermas,s Kantian pragmatism, in Critical Theory. Ed by Fred Rush. London: Cambridge University Press.
