شهرهای کوچک و توسعه منطقه ای(مطالعه موردی: منطقه تهران)* | ||
| صفه | ||
| مقاله 4، دوره 14، شماره 1 - شماره پیاپی 2، فروردین 1383 اصل مقاله (5.66 M) | ||
| نوع مقاله: مقاله کوتاه | ||
| نویسنده | ||
| زهره فنی* | ||
| دانشگاه شهید بهشتی | ||
| چکیده | ||
| روند رشد و گسترش شهرهای بزرگ(شهرهایی با بیش از 500 هزار نفرجمعیت) در ایران بسیار سریع و تمرکزگرایانه بوده و موجب پدیدآمدن مشکلات و تنگناهای خاص محیطی اقتصادی و اجتماعی شده است. شبکه شهری در ایران در سطوح ملی و منطقه ای با سیر تمرکزگرایانه، با گذشت زمان شاهد بیشتر شدن فاصله میان تهران و سایر شهرها به ویژه شهرهای متوسط و کوچک در ابعاد جمعیتی، اقتصادی و اجتماعی بوده است .از این رو در ایران از حدود دهه 50 بخشی از مطالعات شهری و منطقه ای به ارزیابی راه حلهای گوناگون از جمله یافتن راهکارهایی برای تقویت و توسعه شهرهایدرجه دو و سه اختصاش یافته است. این مقاله بر مبنای مطالعه و امکان سنجی کانون های کوچک از نظر جذب مازاد جمعیتی و توانمندی اقتصادی و گسترش اشتغال بخشی منطقه ای در محدوده استان تهران، تدوین شده است. | ||
| کلیدواژهها | ||
| ندارد | ||
| مراجع | ||
| ||
|
آمار تعداد مشاهده مقاله: 379 تعداد دریافت فایل اصل مقاله: 353 |
||